Syndrom Bonnie i Clyde'a

Ludzie są różni, a co za tym idzie mają różne gusta, preferencje seksualne czy skłonności. Jedne z nich szokują bardziej, inne mniej. W dzisiejszym artykule chciałybyśmy przedstawić szczególną preferencję, która znana jest pod nazwą syndromu Bonnie i Clyde'a lub hybrystofilii. Nazwa pochodzi od słynnej przestępczej pary z lat 30. XX wieku — Bonnie Parker miała ulec urokowi Clyde'a Barrowa, mężczyzny z kryminalną przeszłością.

Dlaczego fascynuje nas zło?

W każdym, nawet najbardziej konserwatywnym społeczeństwie znajdą się jednostki, które złamią normy. W ostatnich latach wzrosło zainteresowanie kryminałami, literaturą grozy czy thrillerami — podobną tendencję obserwowano w wyborach kinowych i podcastowych Polaków.

Dr Bernadetta Darska w książce „To nas pociąga” stawia tezę, że ludzie lubią słuchać o antybohaterach, którzy w oczywisty sposób łamią normy społeczne i czynią coś, na co my nie bylibyśmy w stanie się zdobyć. Antybohaterów często cechuje rozczarowanie — i to rozczarowanie może być pomostem między nimi a resztą społeczeństwa. Ludzie mogą widzieć w złoczyńcach herosów, którzy odważyli się być inni i wyłamać ze schematu.

Hybrystofilia — co to takiego?

Żywe zainteresowanie sprawami kryminalnymi i pogłębianie wiedzy o kryminalistyce to jedno, natomiast odczuwanie pociągu seksualnego do osób, którym postawiono wyjątkowo ciężkie zarzuty — to drugie. Współczesna psychiatria opisuje hybrystofilię jako „parafilię, w której jedynym lub preferowanym obiektem pożądania seksualnego mogą być osoby, które popełniły przestępstwo, często bardzo brutalne”. Najczęściej dotyka kobiet, które mają za sobą trudne przeżycia w dzieciństwie.

Hybrystofilia — przyczyny

Dlaczego kobiety pisały do Teda Bundy'ego pełne płomiennych wyznań listy, gdy ten oczekiwał na wyrok śmierci? Czym Charles Manson uwiódł siedemnastolatkę? Badacze upatrują przyczyn w nieszczęśliwym dzieciństwie, pełnym dominacji, przemocy i wykorzystywania seksualnego.

Kobiety zakochane w przestępcach często widzą w nich cechy, które znają — brutalność, skłonność do przemocy. Jednocześnie wchodzą w rolę, której kiedyś musiały się podporządkować — mogą kontrolować swojego partnera, zawsze wiedzą, gdzie jest. Trwają w starym, znanym schemacie, ale z lekką modyfikacją: mają obok siebie niebezpiecznego mężczyznę, którego jednocześnie kontrolują.

Najczęściej kobiety o skłonnościach hybrystofilnych wyrastają na niepoprawne romantyczki, które wierzą w schemat Pięknej i Bestii — gdzie Piękna ma szansę odmienić potwora i sprawić, by stał się lepszą istotą. Mit ten nie ma jednak nic wspólnego z realiami.

Czy popkultura sprawia, że szokuje to mniej?

Popkultura szpikuje nas przykładami miłości między mężczyznami z podłą przeszłością a zakochanymi w nich kobietami. Najpopularniejszym przykładem może być Joker i Harley Quinn — psychopatyczny zbrodniarz i jego początkowa terapeutka, stopniowo ulegająca toksycznemu urokowi. Warto przywołać też Disneyowską baśń o Pięknej i Bestii — pierwowzór romantycznej idei zmiany potwora w człowieka.

Hybrystofilia — leczenie

Hybrystofilia jest fetyszem, więc w terapii stosuje się terapię awersyjną — chodzi o obrzydzenie fetyszyście źródła jego fetyszu. Jeśli osoba potrafi kontrolować swoje żądze, użyteczna okazuje się psychoanaliza. W jej trakcie przekazujemy klientowi nowe wzorce zachowań oraz kompetencje, które umożliwią mu samodzielną walkę z fetyszem. Stosuje się także reorientację reakcji seksualnych w nurcie terapii awersyjnej.